Pylica Płuc

Pylica Płuc jest niebezpieczną chorobą przewlekłą, która rozwija się na skutek długoletniego wdychania pyłów metali ciężkich. Najbardziej charakterystycznymi objawami jest przewlekłe zapalenie oskrzeli oraz postępująca rozedma płuc. Choroba powoduje zmiany tkanki płucnej, co w efekcie prowadzi stopniowo do niewydolności oddechowej.

Na pylicę płuc najczęściej chorują górnicy. Jak się okazuje, pewne postacie pylicy płuc są znane już od starożytności. Wskazują na to badania patomorfologiczne mumii egipskich. Źródła i podania pochodzące jeszcze ze starożytności podają, że już w tamtych czasach wydobywano różne surowce spod ziemi, w bardzo ciężkich warunkach środowiskowych. Do ochrony używano skórzanych masek, jednak były one mało skuteczne. Opisywano, ze wielu starożytnych górników umierało z przepracowania w kopalni i w wyniku zasypania płuc pyłem.

W średniowieczu badania nad pylicą płuc postępowały i pojawiały się kolejne opisy choroby wraz z jej objawami, takimi jak wykrztuszanie ropy i stopniowe wyniszczanie się organizmu. Określano te objawy jako „astmę pyłową”.

Istnieje wiele rodzajów pylic. Należą do nich pylice kolagenowe, które zwłókniają tkanki przez takie pierwiastki jak azbest i krzemionka. Pęcherzyki płucne stopniowo ulegają degradacji i zwłóknieniom kolagenowym.

Pylice niekolagenowe wywołane są działaniem takich pierwiastków jak tlenek cynku lub siarczan baru. Nie powodują zwłókniania pęcherzyków, lecz ogólnie pogarszają stan płuc, szczególnie jeśli chodzi o ich wydolność, która stopniowo zanika.  Kryteria diagnostyczne różnych rodzajów pylic płucnych warunkowane są przede wszystkim tym, w jakich warunkach pracował pacjent i na jaki rodzaj pyłów był narażony. Wyróżniamy więc następujące rodzaje choroby:

– pylica krzemowa;

– pylica talkowa;

– pylica azbestowa;

– pylica aluminiowa;

– pylica węglowa;

– pylica reumatidalna (zespół Caplana).

W każdym przypadku objawy pylicy są podobne. Pojawia się niewydolność oddechowa, rozedma płuc, zapalenie oskrzeli, silny kaszel i duszności. Pylicę płuc wykrywa się poprzez badania laboratoryjne i obrazowe, takie jak np. RTG. Lekarzem prowadzącym jest zazwyczaj specjalista medycyny pracy lub pulmonolog.

 Najbardziej charakterystycznymi objawami jest przewlekłe zapalenie oskrzeli oraz postępująca rozedma płuc. Choroba powoduje zmiany tkanki płucnej, co w efekcie prowadzi stopniowo do niewydolności oddechowej.

Na pylicę płuc najczęściej chorują górnicy. Jak się okazuje, pewne postacie pylicy płuc są znane już od starożytności. Wskazują na to badania patomorfologiczne mumii egipskich. Źródła i podania pochodzące jeszcze ze starożytności podają, że już w tamtych czasach wydobywano różne surowce spod ziemi, w bardzo ciężkich warunkach środowiskowych. Do ochrony używano skórzanych masek, jednak były one mało skuteczne. Opisywano, ze wielu starożytnych górników umierało z przepracowania w kopalni i w wyniku zasypania płuc pyłem.

W średniowieczu badania nad pylicą płuc postępowały i pojawiały się kolejne opisy choroby wraz z jej objawami, takimi jak wykrztuszanie ropy i stopniowe wyniszczanie się organizmu. Określano te objawy jako „astmę pyłową”.

Istnieje wiele rodzajów pylic. Należą do nich pylice kolagenowe, które zwłókniają tkanki przez takie pierwiastki jak azbest i krzemionka. Pęcherzyki płucne stopniowo ulegają degradacji i zwłóknieniom kolagenowym.

Pylice niekolagenowe wywołane są działaniem takich pierwiastków jak tlenek cynku lub siarczan baru. Nie powodują zwłókniania pęcherzyków, lecz ogólnie pogarszają stan płuc, szczególnie jeśli chodzi o ich wydolność, która stopniowo zanika.  Kryteria diagnostyczne różnych rodzajów pylic płucnych warunkowane są przede wszystkim tym, w jakich warunkach pracował pacjent i na jaki rodzaj pyłów był narażony. Wyróżniamy więc następujące rodzaje choroby:

– pylica krzemowa;

– pylica talkowa;

– pylica azbestowa;

– pylica aluminiowa;

– pylica węglowa;

– pylica reumatidalna (zespół Caplana).

W każdym przypadku objawy pylicy są podobne. Pojawia się niewydolność oddechowa, rozedma płuc, zapalenie oskrzeli, silny kaszel i duszności. Pylicę płuc wykrywa się poprzez badania laboratoryjne i obrazowe, takie jak np. RTG. Lekarzem prowadzącym jest zazwyczaj specjalista medycyny pracy lub pulmonolog.

Zawał płuca – rzadka, lecz groźna dolegliwość

Płuca są jednym z najlepiej ukrwionych narządów w naszym ciele, dlatego właśnie do zawału płuca dochodzi rzadko.  Istnieje jednak grupa pacjentów szczególnie narażona na zawał płuca – są to osoby, które zmagają się z dysfunkcjami naczyniowo – krążeniowymi, np. miażdżycą. Jak jest leczony zawał płuca i na czym polega?

Istotą zawału płuca, podobnie jak w zawale serca, jest obumarcie części tkanek płucnych ze względu na ich niedotlenienie, a to bierze się z ustania krążenia krwi. Bezpośrednim powodem zawału płuca jest zablokowanie naczyń krwionośnych poprzez rozległy zator, najczęściej składający się ze skrzepliny, kawałka tłuszczu lub powietrza przy źle przeprowadzonym cewnikowaniu płuca. Zator może być spowodowany również komórkami nowotworowymi.  Rzadko do zawału płuca doprowadzają skrzepliny pochodzące z żył głębokich.

Ryzyko zawału płuca zwiększają:

  1. Długotrwałe unieruchomienie.
  2. Choroby serca.
  3. Trombofilia i inne choroby krwi prowadzące do zakrzepów.
  4. Przyjmowanie tabletek antykoncepcyjnych.
  5. Palenie tytoniu.
  6. Złamania kości długich.
  7. Otyłość.
  8. Choroba nowotworowa.
  9. Ciąża i połóg.
  10. Podeszły wiek.

Objawy zawału płuca:

  1. Płytki i szybki oddech.
  2. Duszność.
  3. Szybki puls.
  4. Ból w klatce piersiowej za mostkiem.
  5. Niepokój.
  6. Możliwe omdlenie.

Gdy lekarze podejrzewają zawał płuca, natychmiastowo zlecana jest odpowiednia diagnostyka. Wykonywana jest Tomografia Komputerowa z podaniem kontrastu do żył, aby sprawdzić ich stan. Wykonuje się badania krwi a także pomocniczo ekg i echo serca.

Pacjentom podawane są leki rozrzedzające krew, takie jak np. heparyna czy antykoagulanty, a także leki mające na celu rozpuszczenie skrzepliny np. enoksaparyna (popularne Clexane).  Jeśli to nie skutkuje i skrzeplina nadal tkwi w tym samym miejscu, należy przeprowadzić operacyjne usunięcie zatoru. W zaawansowanym zawale płucnym, gdy skrzeplina jest szczególnie duża i rozległa może być nawet usunięte płuco.

Czym jest zatorowośc płucna?

Zatorowość płucna w 20% przypadków kończy się śmiercią. Niestety chodzi tutaj o przypadki rozpoznane – wiele z nich bowiem rozpoznaje się albo niewłaściwie, albo wcale. 

Choroba ta wywołana jest przez skrzeplinę, która zamyka naczynia krwionośne w krążeniu mniejszym, czyli w pniu płuca lub jego płatach. Zator polega na tym, że oderwana skrzeplina pędzi przez naczynia krwionośne wraz z krwią, aż w końcu w pewnym miejscu „zakleszczy się” między ścianami naczynia krwionośnego i przepuszcza zbyt małą ilość krwi dalej. W naszej krwi jednak są takie substancje jak lizyny endogenne, które mają za zadanie rozpuszczać zatory. Kiedy jednak zator jest ciałem obcym lub składa się z tłuszczu, substancje te mogą sobie nie poradzić. Podobnie jest w przypadku, kiedy skrzeplina jest zbyt duża. W czasie zatoru płucnego nie następuje zawał płuca- jest tak ponieważ płuca są ukrwione podwójnie. Zawał płuca występuje rzadko, w przypadkach kiedy zatorowi występuje niewydolność krążenia.

Część płuca, która pod wpływem zatoru jest zbyt słabo ukrwiona nie ma siły aby opróżniać się z wydzieliny. Gromadząca się wydzielina w nadmiarze może spowodować zapalenie płuc. Jeżeli zator ma w sobie bakterie, może dodatkowo wywołać niebezpieczny ropień. Skrzepliny najczęściej pochodzą z żył głębokich tworzących się w nogach. Zatory mogą być również komplikacją po zawale serca, operacjach i zabiegach. Ryzyko zwiększa się szczególnie wtedy, kiedy zwleka się z rozruszaniem chorego po zabiegu.

Objawy zatoru płucnego:

– plucie krwią;

– gorączka;

– sinienie;

– zasłabnięcia;

– ból zamostkowy;

– duszności;

– bóle klatki piersiowej.

Objawy zatorowości płucnej można dopasować do wielu innych chorób, dlatego zator jest często źle diagnozowany. Aby pewnie zdiagnozować zator płucny należy wykonać szereg badań obrazowych i diagnostycznych. Zawsze zaczyna się od wykonania badania RTG. O zatorze mogą świadczyć powiększone serce, gromadzenie płynu i opłucnej, uniesienie przepony lub niedodma. Do badań obrazujących zator mogą posłużyć również takie techniki jak tomografia, scyntygrafia, arteriografia czy USG dopplerowskie. W badaniu EKG przy zatorowości płucnej widoczne są wyraźne wydłużenia odcinków P-Q, oraz pojawiają się cechy bloku przedsionkowo-komorowego II stopnia. W diagnostyce laboratoryjnej najważniejsze jest sprawdzenie stężenia d-dimerów.

 

Mukowiscydoza – Zwłóknienie wielotorbielowate

Mukowiscydoza

Mukowiscydoza jest bardzo groźną, przewlekłą chorobą, która ma podłoże genetyczne. Polega ona na zaburzeniu pracy gruczołów zewnątrzwydzielniczych. Schorzenie to wywołuje poważne zmiany układu oddechowego, nawracające zakażenia, które prowadzić mogą do ciężkiej niewydolności oddechowej. Mukowiscydoza również atakuje układ pokarmowy, może wywołać przewlekły stan zapalny trzustki lub doprowadzić do cukrzycy wtórnej. Więcej na ten temat możemy przeczytać na  http://pl.wikipedia.org/wiki/Przewlek%C5%82e_zapalenie_trzustki

Mukowiscydoza jest najczęściej spotykaną chorobą genetyczną. 1 osoba na 2500 rodzi się z tą chorobą. Przyczyną choroby są mutacje genu odpowiedzialną za syntezę błonowego kanału chlorków CFTR. Gen CFTR mieści się na drugim ramieniu 7 chromosomu. Do 2009 roku znano ponad 1500 mutacji, które są odpowiedzialne za występowanie choroby. Najczęściej mutacje te mają charakter punktowy, mające charakter małych insercji, rzadko mutacje na złączach intron – eskon. Najczęstszą mutacją odpowiedzialną za 70% przypadków zachorowań na mukowiscydozę jest  ΔF508. Uszkodzenie genu w tym obszarze determinuje najczęściej ciężki przebieg choroby.  Mutacja ΔF508 polega na delecji trzech nukleotydów przez co z sekwencji aminokwasowej usuwana jest fenyloalanina. Biało rozpoznawane w ten sposób jest degenerowane przez mechanizmy naprawiania komórki.

Białko CFTR u 10% chorych na mukowiscydozę jest znacznie krótsze niż u osób zdrowych. Mukowiscydoza jest chorobą dziedziczną, która występuje u osób mających nieprawidłowy allel genu w chromosomie siódmym. Dziedziczy się ją w sposób autosomalny recesywny. Szacuje się, że około pięć procent populacji jest nosicieami genu mukowiscydozy.

Głównym objawem mukowiscydozy jest to, że organizm osoby chorego produkuje w nadmiernych ilościach lepki śluz, powodujący zaburzenia pracy wszystkich narządów, gdzie występują jakiekolwiek gruczoły śluzowe (w płucach i narządach układu pokarmowego). Mukowiscydoza to schorzenie ogólnoustrojowe, którego głównym problemem jest przewlekła i niemożliwa do wyleczenia choroba oskrzelowo-płucna.

Objawy towarzyszące mukowiscydozie:

  •  przewlekły, silny, napadowy kaszel
  • nawracające zapalenie płuc
  • zapalenie oskrzelików
  • zapalenie oskrzeli o charakterze obturacyjnym
  • krwioplucie
  • zmiany w płucach łatwo zauważalne na RTG
  • przewlekłe zapalenie zatok
  • polipy w nosie

Ze strony przewodu pokarmowego pojawiają się następujące dolegliwości:

  •  nieuformowane, obfite i mocno otłuszczone stolce
  • wypadanie odbytnicy, powiększenie objętości brzucha
  • marskość wątroby
  • skręt jelita w okresie płodowym
  • częste zapalenia trzustki
  • brak odczuwania smaków, oraz wydzielania śliny poprzez zaczopowanie ślinianek śluzem.

Przy chorowaniu na mukowiscydozę często występuje bezpłodność, ze względu na bardzo obfite wydzielanie śluzu szyjki macicy, który uniemożliwia implantację zapłodnionego zarodka. Mukowiscydozie często towarzyszy osteoporoza oraz palce pałeczkowate.

Obecnie mukowiscydoza jest leczona tylko i wyłącznie objawowo, nie ma leku, który mógłby powstrzymać gruczoły od wydzielania śluzu.

Ze strony układu oddechowego stosowana jest antybiotykoterapia oraz inhalacje odpowiednimi lekami. Do tego zaleca się fizykoterapię i uprawianie sportu. Wielu lekarzy śmiało zaleca przewlekłą terapię tlenową oraz komory hiperbaryczne. Przy niewydolności płuc stosuje się ich zupełny przeszczep.

Podczas leczenia choroby oskrzelowo – płucnej w  mukowiscydozie wymagane jest usuwanie gęstej wydzieliny z dróg oddechowej oraz panowania nad zaostrzeniami procesu zapalnego i zwolnienia powstawania zmian oskrzelowo – płucnych. Oczyszczanie dróg oddechowych z ropnej wydzieliny polega na podaniu leków rozrzedzających na następnie poddanie dróg oddechowych fizjoterapii w postaci ultradźwięków, prądów i tym podobnych.

Wszelkie wyżej wymienione zabiegi służą wydłużeniu życia osoby chorej na mukowiscydozę i poprawie jego komfortu. Nie jest znana substancja, która powstrzymywała by nadmierną pracę gruczołów wydzielających śluz.

Gruźlica

Gruźlica

Gruźlica jest chorobą dość powszechną i potencjalnie śmiertelną. Występuje poprzez dostanie się do układu oddechowego prątków gruźlicy. Najczęściej przybiera ona postać płucną, lecz zaatakować może również Ośrodkowy Układ Nerwowy, limfatyczny, kości i stawy oraz naczynia krwionośne. Prątki gruźlicy najczęściej atakują osoby o osłabionej odporności. W statystykach dotyczących zachorowań na gruźlicę, widnieje informacja, że ponad 1/3 ludzkości była w którymś momencie życia narażona na prątki gruźlicy a nowe zachorowania na tę chorobę w skali światowej pojawiają się w tempie jednego na sekundę. Nie każdy zarażony jednak rozwija pełne objawy tej choroby, ponieważ często zdarza się że zakażenie prątkami nie daje żadnych objawów, za to powoduje groźne dla życia i zdrowia powikłania. W takich przypadkach, pod wpływem komplikacji umiera ponad połowa chorych z gruźlicą ukrytą. Statystyki pochodzące z 2004 roku mówiące o zachorowalności i śmiertelności pod wpływem gruźlicy, wykazywały 14,6 miliona aktywnych i przewlekłych zachorowań, 8,9 miliona nowych zachorowań i 1,6 mln zgonów spowodowanych prątkami. Dane te dotyczą głównie krajów 3 świata.  W krajach rozwiniętych liczba zachorowań na gruźlicę rośnie – związane jest to z częstymi zachorowaniami na wirusa HIV oraz społecznie obserwowalnym spadkiem odporności.  W latach 2000 – 2010 odsetek zachorowań dla gruźlicy na świecie wzrósł o 30 %.

Gruźlica nie jest chorobą, która atakuje niespodziewanie. Zakażenie prątkami gruźlicy dzielimy na fazy – pierwotną i po pierwotną.   Pierwotna postać zachorowania na gruźlicę to kontakt z czynnikiem zakaźnym, w większości przypadków jest to gruźlica płuc. Do objawów pierwszej fazy należą – zmiany w obrazie RTG klatki piersiowej, ból w klatce, krwioplucie oraz przewlekły kaszel trwający dłużej niż 3 tygodnie.  Mogą również wystąpić objawy ogólne, wynikające z osłabienia organizmu, czyli gorączka, dreszcze, nocne poty, ubytek masy ciała, anemiczność, zawroty głowy i męczliwość.

Po pierwotna postać gruźlicy jest niejako remisją gruźlicy pierwotnej, co nadaje chorobie charakter przebiegły, często do remisji dochodzi po wielu latach od ostatniej choroby. Nacieki gruźliczne powstałe podczas pierwszego ataku choroby stają się serowate i możliwe do wykrztuszania – powstaje wtedy jama płucna. Podczas odkrztuszania dochodzi o rozsiania się prątków do pozostałych części płuc. Zmiany w płucach spowodowane rozsianiem prątków gruźlicy mogą, w zależności od stanu chorego, włóknieć, przybierać postać guzów co całkowicie niszczy płuca. Gruźlica po pierwotna nie musi początkowo dawać objawów. W miarę postępowania choroby mogą pojawić się takie objawy jak bóle w klatce piersiowej, uporczywy kaszel, duszności i tym podobne. Przy mało zaawansowanej postaci choroby i lekkim przebiegu, dolegliwości mogą ustępować i co jakiś czas nawracać.  W zaawansowanej, rozsianej gruźlicy stan jest dość ciężki a objawy nasilone.

 

Wiele ciekawych informacji można znaleźć również tutaj.

Przewlekła oturbacyjna choroba płuc (POChP)

Przewlekła oturbacyjna choroba płuc

Przewlekła oturbacyjna choroba płuc jest schorzeniem, które cechuje postępujące i nieodwracalne ograniczenie przepływu powietrza drogami oddechowymi. Ograniczenie takie wynika ze zmian chorobowych małych dróg oddechowych i rozedmy płuc (zniszczenia miąższu płucnego) o różnej sile. Najczęściej jest związana z błędną odpowiedzią zapalną ze strony organizmu na substancje toksyczne wprowadzane do organizmu drogą oddechową (90% – tytoniozależność, 5% – zatrucie spalinami i pyłami, 5% – substancje narkotyczne, niektóre leki wziewne i tym podobne). W  USA Przewlekła oturbacyjna choroba płuc jest czwartą przyczyną przedwczesnych zgonów u młodych ludzi (30 – 50 lat). Rozpoznanie Przewlekła oturbacyjna choroba płuc następuje po wykonaniu badań gazometrycznych oraz wykonaniu spirometrii.  W obecnym stanie wiedzy medycznej leczenie Przewlekła oturbacyjna choroba płuc jest tylko i wyłącznie objawowe. Choroba jest nieuleczalna a lekarze robią takie działania, które mają za zadanie poprawić komfort życia pacjenta.

Badania na temat Przewlekła oturbacyjna choroba płuc są bezlitosne – WHO szacuje że choruje obecnie 210 milionów osób na całym świecie.  Według szacunków WHO POChP w 2030 roku będzie 4 przyczyną zgonów na świecie, zaraz po nowotworach, chorobach serca i głodzie. Przewlekła oturbacyjna choroba płuc to również choroba ciężka ekonomicznie – w Unii Europejskiej służby zdrowia państw członkowskich wydały na leczenie tej dolegliwości 4,7 miliarda Euro. U 10% populacji ludzkiej rozpoznaje się POChP po 40 roku życia.

Przewlekła oturbacyjna choroba płuc podzielone jest na dwa rodzaje ze względu na zespołu objawowe.

 

Pink Puffer „różowy sapacz”:

  • niedowaga
  • duszności
  • kaszel
  • hipoksemia
  • brak sinicy

 

Blue Bloater „siny nadymacz”:

  • otyłość
  • mała duszność
  • hipoksemia całkowita
  • sinica
  • serce płucne.

Zapalenie zatok przynosowych

Zapalenie zatok przynosowych

Zapalenie zatok występuje wtedy, gdy tkanka zatok przynosowych wykazuje zmiany zapalne. Zatoki to w rzeczywistości bardzo skomplikowana sieć rozproszona po niemal całej czaszce.

Wyróżniamy kilka rodzajów zapalenia zatok:

  • zapalenie zatok szczękowych
  • zapalenie zatok czołowych
  • zapalenie zatok sitowych
  • zapalenie zatoki klinowej.

 

Istnieje również podział zapalenia zatok ze względu na przebieg kliniczny choroby:

  • Ostre zapalenie zatok – wynik infekcji wirusowej lub bakteryjnej, dochodzi do zajęcia zatok, objawy utrzymują się nie dłużej niż 3 tygodnie. Po leczeniu błona śluzowa zatok wraca do stanu prawidłowego.
  •  Nawracające zapalenie zatok – pojawia się co najmniej 4 razy w roku z przerwami co najmniej 8 tygodniowymi bez objawów. Nawet jeśli choroba nawraca dość często, błona śluzowa zatok nie ulega znacznym zniszczeniom ani degeneracji.
  • Przewlekłe zapalenie zatok – jest stanem, kiedy objawy zapalenia zatok utrzymują się powyżej 6 tygodni lub choroba występuje częściej niż 4 razy w roku. Każdy epizod trwa powyżej 10 dni, zachorowaniu towarzyszą zmiany błony śluzowej widoczne w badaniu tomografem komputerowym.

 

Objawy choroby to przede wszystkim infekcja błony śluzowej światła jednej z zatok (najwięcej przypadków to zatoka szczękowa). Występuje wtedy gorączka lub ból w różnych lokalizacjach, takich jak:

  • czoło (szczególnie przy uciskaniu)
  • szczęka, szczególnie górne zęby albo policzek
  • nasada nosa oraz obrzęk powiem
  • szczyt głowy lub głowa zaraz za uchem w przypadku kiedy mamy do czynienia z zapaleniem zatoki klinowej.

 

Aby wystąpiło zapalenie zatok, wystarczy nawet niewielka przeszkoda w transporcie śluzu rzęskowego (mechanizm oczyszczania zatok nosowych), stan zapalny nosa, zaburzenia odporności lub choroby przewlekłe:

  • astma oskrzelowa
  • próchnica zębów
  • zespół nieruchomych rzęsek
  • mukowiscydoza
  • zespół Kartagenra
  • paciorkowce grupy A
  • nurkowanie i pływanie

Czynnikami wywołującymi zapalenie zatok są bakterie i wirusy a także niektóre grzyby.

 

Jak działa komora hiperbaryczna

Leczenie komorą hiperbaryczną polega na dostarczaniu do organizmu dużej ilości tlenu pod zwiększonym ciśnieniem. Wartości ciśnienia komory hiperbarycznej są 2,5 raza większe niż ciśnienie atmosferyczne.

W wersji standardowej terapia polega na codziennym przebywaniu w komorze przez 1,5 godziny przez miesiąc. Chory oddycha czystym tlenem przez specjalną maskę.

Po zastosowaniu terapii hiperbarycznej, chory ma w organizmie kilkanaście razy więcej tlenu niż w warunkach normalnych.  W komorze hiperbarycznej tlen jest rozpuszczany w osoczu krwi, a następnie translokowany przez hemoglobinę i przez to dostarczany do wszystkich narządów.

Efekt tego rodzaju jest możliwy do uzyskania tylko i wyłącznie w warunkach zwiększonego ciśnienia atmosferycznego. Wdychanie tlenu bez zwiększonego ciśnienia nie da takich samych efektów.

Fizyczne podstawy zwiększenia ciśnienia tlenu w tkankach opierają się na prawie Henrego, które mówi że ilość gazu rozpuszczona jest wprost proporcjonalna do ciśnienia parcjalnego. Organizm nie odróżnia tlenu przenoszonego w postaci związanej z hemoglobiną od tlenu rozpuszczonego e osoczu krwi.

 

Stosowanie terapii w komorze hiperbarycznej wywiera pewne korzystne działania:

  • poprawia krążenie krwi
  • eliminuje z organizmu dwutlenek węgla
  • pomaga organizmowi w zwalczaniu bakterii i wirusów
  • ma działanie bakteriobójcze i statyczne
  • zmniejsza obrzęki oraz znacznie wspomaga nawodnienie.

 

Leczenie hiperbaryczne nie zastąpi antybiotyków czy chirurgicznego szycia rany.  Ponadto wspomaga terapię pewnych schorzeń i stymuluje działanie leków. Podczas łączenia terapii tlenowej oraz antybiotyków wymagana jest stała opieka lekarza tlenu hiperbarycznego.

Istnieją jednak również pewne przeciwwskazania co do stosowania terapii komór hiperbarycznych.

 

Są to takie schorzenia i objawy jak:

  • zapalenie zatok
  • schorzenia uszu
  • drgawki
  • leczenie platyną
  • podwyższona temperatura ciała
  • odma płuc
  • zabiegi i operacje w okolicach klatki piersiowej
  • zapalenie nerwu wzrokowego
  • ciąża
  • rozrusznik serca
  • choroby z retencją dwutlenku węgla
  • krwotoki.

 

Możliwymi działaniami nie pożądanymi terapii hiperbarycznej są takie objawy jak:

  • bóle głowy
  • wymioty
  • uczucie zmęczenia i wyczerpania.

Terapia Hiperbaryczna i jej wpływ na pacjentów z urazowym uszkodzeniem mózgu

Terapia hiperbaryczna

Studenci i wykładowcy Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, oddział w Bydgoszczy, przeprowadzili przegląd badań dotyczących wpływu komór hiperbarycznych w leczeniu urazowego uszkodzenia mózgu.

Urazowe uszkodzenie mózgu (ang. Traumatic brain injury – dalej TBI) może doprowadzić do stałego lub okresowego upośledzenia funkcji poznawczych, sensorycznych, motorycznych i psychospołecznych. Towarzyszyć mogą mu zaburzenia świadomości. Niszczenie dróg aksonalnych i niewielkich arterii krwionośnych jest najczęściej występującą patologią pierwotną. Pierwsza faza uszkodzenia to zwiększone zapotrzebowanie w energię mózgu. Pomimo to podaż tlenu i jego dyfuzja do tkanki mózgowej zmniejsza się. Tlenowa Terapia Hiperbaryczna (HBOT) jest wspomagającą metodą terapeutyczną, która polega na inhalancji stuprocentowym tlenem w warunkach podwyższonego ciśnienia. HBOT powoduje zwiększone utlenienie krwi. Proces ten bezpośrednio zwiększa zasięg dyfuzji tlenu z naczyń włosowatych to otaczających ich niedotlenionych i zmienionych chorobowo komórek, co usprawnia ich metabolizm.

TBI definiuje się jako niezwyrodnieniowe, nabyte w sposób mechaniczny uszkodzenie mózgu znacznie utrudniające sprawne funkcjonowanie w środowisku ze względu na upośledzenie czynnościowych funkcji mózgu. TBI to dość powszechny problem opieki zdrowotnej w dzisiejszych czasach. Badania epidemiologiczne mówią, że częstotliwość hospitalizacji w związku z TBI wynosi 235 chorych na 100 tysięcy. Ponadto, szerzej zakrojone badania Frosta wskazują, że 2600 badanych dorosłych na 25 000 przeszło w przeszłości przebyło uraz mózgu typu mechanicznego. Należy nadmienić, że zapadalność na TBI mierzy się tylko i wyłącznie na podstawie przypadków hospitalizowanych, nie bierze się pod uwagę osób poszkodowanych w różnego rodzaju wypadkach, które nie zgłaszają się do opieki zdrowotnej. Można domniemywać, że zapadalność na TBI jest w rzeczywistości nawet kilkukrotnie większa.

Jak wcześniej zostało wspomniane, rozproszone niszczenie dróg aksonalnych i niewielkich naczyń krwionośnych (DAI) jest najczęściej występującą patologią pierwotną bezpośrednio po momencie urazu. Dominują zaburzenia poznawcze niemal na wszystkich płaszczyznach. Rozproszenie obrażeń poszczególnych struktur mózgu i układu nerwowego jest trudny do uchwycenia za pomocą metod neuroobrazowania czyli tomografii komputerowej (CT) lub rezonansu magnetycznego (MRI), dlatego na szeroką skalę stosowane są testy zaburzeń poznawczych i jakości życia pacjenta po przebytym TBI.  Ponadto występują patologie wtórne, takie jak niedokrwienie, łagodne obrzęki i stany zapalne tkanki mózgowej. Zaburzenia dystrybucji tlenu powodują konwersję metabolizmu z tlenowego do beztlenowego. Skutkiem tego powstaje tak zwana kwasica mózgowa i wyczerpaniem rezerw energetycznych komórek nerwowych.

Opierając się na badaniach eksperymentalnych, dostrzegalny jest wpływ procesów zapalnych na uszkodzenie mózgu. Funkcjonowanie komór hiperbarycznych jest w pewnym sensie wciąż sprawą nie do końca poznaną i nieco kontrowersyjną. Badania wykonane na 500 szczurach, wykazują, że Terapia Hiperbaryczna prowadzi do zmniejszenia apoptozy i ekspresji HIF. Niski poziom apoptozy może świadczyć o spadku wapnia wewnątrz komórek, jednak obserwuje się poprawę bilansu energetycznego ze zwiększoną produkcją przeciwutleniaczy. Badania nad Terapią Hiperbaryczną dodatkowo pokazują pozytywny wpływ na utratę pamięci po TBI. Terapia Hiperbaryczna prowadzi do zwężenia naczynek krwi i zmniejszenie jej przepływu w mózgu, co wpływa na ograniczenie obrzęku. Yang wyrażał ten mechanizm  przedstawiając wskaźnik Evans-Blue, który dotyczy bezpośrednio ilości wody w mózgu.

Badania wpływu TBI i HBOT na ludzi przyniosły bardzo podobne spostrzeżenia.  W grupie badanej znajdowało się 20 przypadków ostrego TBI, 20 przypadków TBI w stopniu umiarkowanym a także 5 osób bez rozpoznania TBI, lecz po niegroźnym wypadku komunikacyjnym. U wszystkich zastosowano serię zabiegów HBOT. Zauważono znaczący wpływ na zmniejszenie obrzęku mózgu lub zapalenia jego tkanki. Pozytywny wpływ  Terapii Hiperbarycznej wywarł również na odnawianie procesów pamięciowych u tych pacjentów, u których na skutek urazu odnotowano epizod amnezji.

Komory hiperbaryczne – ogólne wskazania do stosowania terapii

komory hiperbaryczne wskazówki

Tlenoterapia w komorze hiperbarycznej polega na wdychaniu tlenu pod zwiększonym ciśnieniem atmosferycznym. W ten sposób tlen jest szybciej przyswajany przez komórki, dzięki czemu te szybciej się odżywiają. Powoduje to przyśpieszenie takich procesów jak gojenie ran, tkanek zmienionych chorobowo, oraz pomaga usuwać toksyny i trujące substancje z organizmu. Wdychanie tlenu pod ciśnieniem pomaga również zmniejszyć wszelkie obrzęki.

Przede wszystkim terapia hiperbaryczna niezbędna jest w przypadku osób, które cierpią na choroby płuc oraz całego układu oddechowego, jednak nie we wszystkich przypadkach, np przy mukowiscydozie. W innych przypadkach, wdychanie czystego tlenu pomaga odnawiać się tkankom, które tworzą układ oddechowy. Komory hiperbaryczne wspomagają również leczenie wszelkich chorób mózgu i układu nerwowego. Jak się okazało wspomaga mózg w odnowieniu się nie tylko po udarze, czy też uszkodzeniach mechanicznych w stylu urazów i tym podobnych, lecz w schorzeniach organicznych, takich jak np. autyzm czy nawet choroby psychiczne.

Terapia hiperbaryczna, to również duża pomoc w gojeniu się ran wszelkiego rodzaju. Duża ilość O2 we krwi pomaga komórkom obudowywać się na miejscu uszkodzenia, oraz jednocześnie pomaga odłączać się od ciała obumarłe tkanki i chore komórki, dzięki czemu jest miejsce na nowo powstające.

Komory hiperbaryczne wspomagają procesy metaboliczne w całym organizmie i we wszystkich możliwych układach. Przyśpieszają proces trawienia a co za tym idzie wspomagają odchudzanie.

Terapia tlenem jest dobra również dla osób z chorym sercem i układem krążenia. Oczyszcza żyły i tętnice z nadmiaru cholesterolu co zapobiega chorobie wieńcowej i nadciśnieniu. Wspomaga serce w codziennej pracy oraz reguluje jego rytm.

Badania amerykańskich naukowców wskazują, że dzieci cierpiące na mózgowe porażenie dziecięce po serii kilkudziesięciu zabiegów stają się sprawniejsze, rozumieją więcej, poprawia się ich koordynacja ruchowa. Powoli, systematyczie lekarze planują wprowadzić regularne włączenie terapii hiperbarycznej w leczeniu porażeń mózgowych o różnych etiologiach, ponieważ daje ona bardzo dobre efekty. W przyszłości może ona znacząco wpłynąć na jakość życia osób chorych na porażenie mózgowe, ponieważ już teraz obserwuje się jej znaczącą poprawę. Bardzo podobnie dzieje się w przypadku dzieci cierpiących na autyzm. Aktywność fal mózgowych jest o wiele większa, dzieci przełamują dotychczasowe bariery. Zanika nadwrażliwość zmysłów, pojawiają się właściwe schematy myślowe, dziecko chore zaczyna rozumieć terminy abstrakcyjne, z którymi dotychczas miało problem.

Bardzo podobnie jest u pacjentów cierpiących na lekkie postacie depresji lub inne zaburzenia afektywne. Po kilkunastu zabiegach w połączeniu z psychoterapią, widać znaczną poprawę nastroju, wracają siły oraz napęd psychoruchowy. Koszty takich zabiegów są jednak nieporównywalnie większe oraz bardziej czasochłonne niż branie leków antydepresyjnych.

Podsumowując – terapia hiperbaryczna działa dobrze na kondycję całego organizmu. Jesteśmy zdrowsi, wzmacniamy odporność, oraz oczyszczamy organizm. Osoby zdrowe, które stosowały komorę hiperbaryczną zauważają poprawę samopoczucia i jakości życia, oraz ogólnej kondycji fizycznej.

komory hiperbaryczne